X
تبلیغات
رایتل

مقاله جدید «فیدل کاسترو» درباره ایران

چهارشنبه 9 تیر‌ماه سال 1389 ساعت 04:02 ب.ظ

                          

    آمریکا بیش از هر زمان مشتاق کنار زدن دولت میهن پرست ایران است

 

من اخیرا بر این امر تأکید کردم که جهان به زودی تراژدی که هر لحظه ممکن است اتفاق بیفتد را فراموش خواهد کرد. این تراژدی حاصل سیاست هائی است که همسایه شمالی ابرقدرت ما، آمریکا، از دو قرن پیش در حال انجام آن است.
ما با شیوه عمل موذیانه و حیله گرانه این کشور آشنا هستیم. رشد سریع این کشور که براساس پیشرفت فنی و علمی به دست آمد؛ ثروتی که به هزینه اکثریت عظیم مردم کارگر آن کشور و سایر کشورهای جهان به دست اقلیت سیری ناپذیر آن کشور و سایر کشورهای جهان رسیده، باعث شد ثروتی نامحدود در اختیار آن کشور قرار گیرد.
چه کسانی بیش از پیش از این وضع شاکی هستند؟ آیا اینها جز کارگران، صاحبان تخصص و حرف، کارکنان خدمات عمومی، بازنشستگان، بیکاران، کودکان خیابانی، مردمی که از بهره سواد محروم شده اند و همه کسانی که اکثریت عظیم جمعیت قریب به 7 میلیارد نفر کره زمین را تشکیل می دهند و منابع حیاتی شان دارد به طور مشهودی مستهلک می شود، هستند؟
نیروهای به اصطلاح «حافظ نظم و نظام»، که وظیفه شان قرار است نگهداری و حمایت از این مردم باشد، با این مردم چه رفتاری می کنند؟
این افرادی که به دست پلیسی، که به کلیه وسایل و امکانات مجهز هست، ضرب و شتم می شوند چه کسانی هستند؟
احتیاجی به این نیست که وقایعی را توضیح دهم که مردم در همه جا، منجمله در آمریکا، هر روزه شاهد انجام آن از طریق تلویزیون، کامپیوتر و سایر رسانه های جمعی هستند.
توضیح این امر تا حدی مشکل است که چگونه این پروژه های اهریمنی توسط کسانی که سرنوشت بشریت را در اختیار دارند، و به طرز نامعقولی فکر می کنند و می توانند این نظم جهانی را بر مردم تحمیل کنند، طراحی می شوند.
این همان موضوعاتی است که در پنج مقاله گذشته «ستون تأملات» نوشته و مقداری از فضای نشریه «گرانما»(Granma) وب سایت «Cuba Debate» را از 30مه تا 10ژوئن 2010 به آنها اختصاص دادم.
تاکنون عوامل اصلی آنچه که قرار است در آینده نزدیک روی دهد به حرکت درآمده اند و هیچ راه برگشتی وجود ندارد. در عرض چند روز گذشته، وقایع جذاب و گیرای جام جهانی در آفریقای جنوبی ذهن ما را به خود مشغول داشته است.
ما، در عرض شش ساعتی که هر روزه این مسابقات به طور زنده از تلویزیون های تقریباً تمام کشورهای جهان پخش می شوند، به ندرت وقت نفس کشیدن پیدا می کنیم.
با مشاهده مقابله مابین تیم های معروف در عرض شش روز گذشته و با استفاده از نظر غیرحرفه ای و نه چندان قابل اعتمادم، به خود اجازه می دهم که بگویم شانس قهرمانی در این جام مابین تیم های آرژانتین، برزیل، آلمان، انگلستان و اسپانیا تقسیم شده است.
...
متأسفانه در جبهه ای دیگر، راه عبور در مسیر سیاسی از ریسک های عظیمی اشباع شده است.
یکی از مطالبی که قبلاً خاطرنشان ساختم، از میان مواردی که در آینده ای نزدیک- بدون اینکه امکان بازگشت داشته باشد- به حرکت درخواهد آمد، مسئله ناو جنگی «چئونان» متعلق به نیروی دریایی کره جنوبی است که در عرض فقط چند دقیقه در تاریخ 26 مارس غرق شد و در اثر این حادثه 46نفر از اعضاء نیروی دریائی کره کشته و ده ها نفر مجروح شدند.
دولت کره دستور انجام تحقیقاتی را صادر کرد تا روشن شود که این حادثه در اثر انفجار داخلی روی داده است یا انفجار خارجی. با محرز شدن این امر که این انفجار خارجی بوده است، دولت کره جنوبی دولت پیونگ یانگ را متهم کرد که این ناو را توسط زیردریائی خود غرق کرده است. کره شمالی فقط اژدرهای مدل تولیدی شوروی سابق را در اختیار داشته است. کره جنوبی هیچ گونه دلیلی برای متهم ساختن کره شمالی در دست ندارد- جز این دلیل ساده که به هیچ علت دیگری برای این انفجار قابل تصور نیست.
در ماه مارس گذشته، دولت کره جنوبی، به عنوان اولین اقدام، دستور داد بلندگوهای مستقر در 11نقطه مرزی منطقه غیرنظامی مابین دو کره مجدداً شروع به تبلیغات کنند.
رئیس ستاد کل نیروهای مسلح «جمهوری دموکراتیک خلق کره» نیز، به نوبه خود، اعلام کرد که این بلندگوها به محض اینکه شروع به کار کنند نابود خواهند شد. این بلندگوها از سپتامبر 2004 تاکنون خاموش مانده اند.
«جمهوری دموکراتیک خلق کره» به صراحت اعلام کرد که سئول را به «دریایی از آتش» تبدیل خواهد کرد.
جمعه گذشته، ارتش کره جنوبی اعلام کرد که به محض اینکه شورای امنیت تصمیم خود را در رابطه با غرق شدن ناو جنگی «چنونان» اعلام کند، این بلندگوها را فعال خواهد کرد. هر دو کشور جمهوری کره اکنون انگشتان شان روی ماشه مهمات است.
دولت کره جنوبی نمی تواند باور کند که نزدیک ترین متحد آن، یعنی ایالات متحده آمریکا، یک مین به شکم چنونان چسبانده باشد- این نتیجه تحقیقات روزنامه نگار محقق «واین مادسن» (Wayne Madsen) است که در مقاله خود که در «گلوبال ریسرچ» (Global Research) مورخ 1 ژوئن 2010، آن را با توضیحاتی بسیار منطقی پیرامون آنچه که واقعا اتفاق افتاده فاش ساخت. او توضیحات خود را براین واقعیت استوار ساخت که کره شمالی فاقد هرگونه راکت و یا ابزار لازم برای غرق کردن ناو چنونان است- راکت و یا اسلحه دیگری که قادر باشد از هرگونه رهگیری توسط تجهیزات پیچیده ضد زیردریایی بگریزد.
کره شمالی متهم به انجام کاری شده است که نکرده است و همین واقعیت علت سفر اضطراری «کیم یونگ ایل» (Kim Jong Il) در یک قطار زرپوش به چین است.
وقتی که این وقایع به یکباره اتفاق افتادند، در ذهن دولت کره جنوبی هیچ زمینه ای برای پذیرفتن علت ممکن دیگر (جز حمله کره شمالی به این ناو) وجود نداشت و هنوز ندارد.
در بحبوحه فضای ورزشی و شاد موجود، آسمان سیاست دارد تاریک تر و تاریک تر می شود. قصد آمریکا مدتها است که مشهود است و این با توجه به اقداماتی است که دولت این کشور مطابق میل و معیارهای خاص خود، بدون هیچ گونه تزلزلی انجام می دهد.
قصد این کشور- که مطابق معیارهای خاص این کشور طراحی و با استفاده از زور انجام می شود- اینست که اسرائیل با استفاده از مدرن ترین هواپیماها و پیچیده ترین تسلیحاتی که این ابرقدرت بی مسئولیت در اختیار آن کشور گذارده، به تأسیسات غنی سازی اورانیوم ایران حمله کند. آمریکا به اسرائیل، که مرز مشترکی با ایران ندارد، اعلام کرده که مجوز پرواز در یک کریدور باریک هوائی را از فراز آسمان عربستان سعودی از این کشور کسب خواهد کرد. بدین ترتیب فاصله مابین نقطه پرواز تا هدف داخلی ایران، برای هواپیماهای مامور این حمله به مقدار قابل ملاحظه ای کاهش می یابد.
مطابق این برنامه، که بخش های اساسی آن توسط سازمان اطلاعاتی اسرائیل علنی شده است، امواجی از هواپیماهای جنگی پشت سرهم و به دفعات تا تخریب کامل این اهداف به آنها حمله می کنند.
همین 12 ژوئن گذشته، نشریات مهم غربی اطلاعاتی را پیرامون کریدور هوائی که عربستان سعودی در اختیار اسرائیل قرار داده است منتشر کردند. این بدنبال توافقی است که وزارت خارجه آمریکا قبلا با عربستان سعودی به عمل آورده بود. هدف این توافق، انجام پروازهای آزمایشی بمب افکن های اسرائیل برای حمله به ایران است. این تمرینات تاکنون در فضای پروازی عربستان سعودی انجام شده است.
سخنگویان اسرائیل تاکنون این گزارشات را انکار نکرده اند. ولی صرفا اظهار داشته اند که کشورهائی که در این گزارشات از آنان نام برده شده از توسعه صنعت هسته ای در ایران بیشتر از اسراییل می ترسند.
درتاریخ 13 ژوئن، «تایمز لندن» اطلاعاتی را که از یک منبع اطلاعاتی به دست آورده بود انتشار داد و این امر را تایید کرد که عربستان سعودی موافقت خود و صدور مجوز برای عبور هواپیماهای اسراییلی از آسمان این کشور برای حمله به ایران را اعلام کرده است.
رئیس جمهور «احمدی نژاد» هنگام دریافت اعتبارنامه سفیر جدید عربستان سعودی «محمدبن عباس الکلابی» خطاب به او اظهارداشت که دشمنان زیادی وجود دارند که چشم دیدن روابط نزدیک دو کشور ما را ندارند. «ولی اگر ایران و عربستان در کنار یکدیگر بمانند، این دشمنان دست از ادامه دادن به تجاوز خود برخواهند داشت.»
از دیدگاه ایرانیان، به نظر من، این اظهارات به هر دلیلی که ابراز شده باشد، محقق و موجه است. این کاملا محتمل و معقول است که احمدی نژاد راضی نباشد کوچکترین صدمه ای به همسایه عربی خود بزند.
یانکی ها کلمه ای در این مورد بر زبان نیاورده اند. فقط بیش از هر زمان دیگر اشتیاق خود به روبیدن و کنارزدن این دولت میهن پرست از جایگاه رهبری ایران را بازتاب داده اند.
اکنون باید از خود بپرسیم که، هنگامی که شورای امنیت مسئله غرق شدن ناو چنونان متعلق به نیروی دریایی کره جنوبی را مورد بررسی و تحلیل قرار می دهد، چه هدفی را دنبال خواهدکرد- آن هم در زمانی که در شبه جزیره کره انگشت ها روی ماشه اسلحه ها قرار دارند- و آیا این یک واقعیت مسلم است- یا نیست- که عربستان سعودی، با موافقت با درخواست وزارت خارجه آمریکا، مجوز استفاده از کریدور هوایی بر فراز آسمان خود را به اسراییل اعطا کرده است تا این کشور با امواج متواتر بمب افکن های خود بتواند به تاسیسات ایران حمله کند، و حتی احیانا از مهمات هسته ای که آمریکا در اختیار این رژیم قرار داده، استفاده کند؟
اخبار شیطانی دارند کم کم از فیلتر توجه یکپارچه مردم به بازی های جام جهانی به بیرون نشت می کنند- آن هم به نحوی که هیچ کس واقعا متوجه آنها نمی شود.
                                                                                                «خبرگزاری فارس»

 

del.icio.us  digg  newsvine  furl  Y!  smarking  segnalo